Bambus jest bardzo interesującą rośliną z kilku podstawowych powodów. Jeden z najważniejszych to to że jest to roślina z której wykonuje się wiele budowli od domów po szafki i panele podłogowe. Ma nadzwyczajne właściwości. Jest jednocześnie giętki i mocny. Jest to najszybciej rosnąca roślina na naszej planecie. Jej ekstremalne odmiany w najlepszych warunkach osiągają prędkość wzrostu nawet siedem centymetrów na godzinę czyli wzrost jest zauważalny gołym okiem. Nie wiele z nas wie że roślinę tę można hodować nawet w mieszkaniu. W naturalnych warunkach bambusy osiągają wysokość zawrotnych 40 metrów. W domu rośnie do około 3 metrów ale to wszystko zależy od gatunków bo jest ich ponad półtorej tysiąca. Bambusy . Są one doskonałymi roślinami ozdobnymi jak i roślinami do budowania. Naturalnie bambus ma średnicę maksymalną do 30cm lecz spotkano przypadek bambusa mającego półtorej metra średnicy. Bambus należy do rodziny roślin wieloletnich więc rozwija się przez wiele lat. Bambus jest o dziwo również jadalny. Młode pędy się je a z ziaren można robić np. chleb. Nie wiadomo czemu bambus jest w naszym kraju taki drogi jak i również nie wiadomo czemu zamiera po zakwitnięciu. Może to stanowi problem z hodowlą. Bambus to nie tylko zdrewniała łodyga jak niektórzy mogą myśleć lecz również piękna zielona korona. Lasy bambusowe robią niesamowite wrażenie lecz można je zobaczyć w ciepłym i w wilgotnym klimacie np. w Argentynie. Powstały również gatunki bardziej odporne na mróz i takie właśnie możemy zobaczyć w europie.
Bawełna jest roślina bardzo specyficzna ponieważ nasiona są otoczone miękkim włóknem zwanym również bawełna. To właśnie z niej robi się wiele ubrań. W procesach fizyczno chemicznych tworzy się tkaninę. Bawełnę można również sadzić w doniczce. Jest to bardzo widowiskowa roślina właśnie przez te włókna. Prezentuje się naprawdę bardzo ładnie. Rodzaje bawełny dzieli się ze względu na długość włókien jakie roślina wypuszcza. Najdłuższe włókna potrafią mieć ponad 5 centymetrów. Egipcjanie znali już bawełnę 12 tysięcy lat przed naszą erą . Roślina bawełny produkuje jej naprawdę sporo. We własnym mieszkaniu mogli byśmy przędzarkę zatrudnić. Jednak największym przeciwnikiem bawełny były szkodniki. Dzięki inżynierii genetycznej udało się wyprodukować bawełnę odporną na większość szkodników. Bawełnę stosuje się nie tylko do ubrań. Stosuje się również do wyrobu papieru banknotowego w stanach zjednoczonych. Są różne jakości bawełnę. Ta bawełna produkowana naturalnie jest lepsza niż ta produkowana masowo na nawozach i tym podobne. Ale my wszyscy korzystamy z taniej bawełny. W formie domowej wyrasta do ok pół metra czasem trochę więcej. Latem i jesienią pojawiają się kwiaty które są również bardzo piękne. Po przekwitnięciu ich pojawia się upragniona białą bawełna. Bawełna potrzebuje nasłonecznionego miejsca i żyznego podłoża.
W kategorii: Rośliny egzotyczne | 23 Październik 2009 | Tagi: bambus, bawełna, egzotyczny, egzotyka, panele, pędy, powody, przytadność, roślina, właściwości
Hodowla ananasa już nie jest taka prosta i mało komu to się faktycznie udaje. Ale jeżeli już się bierzemy za to to trzeba wiedzieć jak i z czym co. Ananas jest bardzo specyficzną rośliną. Osobiście nie znam żadnej rośliny która by produkowała owoc w podobny sposób. Sama roślina przypomina zwykłą rozłożystą roślinę liściastą. Z jej środka wyrasta właśnie ananas. W stanie dzikim ananas rośnie jedynie w Brazylii jednak hodowana jest w wielu krajach. Łodyga ananasa rośnie do ponad metra lecz hodowane ananasy mają jedynie kilku centymetrowe łodygi. W hodowli ważna jest ilość a nie jakość niestety. Lecz w przypadku ananasa nie da się wcale tak łatwo wyhodować owca. Hodowcy spryskują rośliny specjalnymi substancjami bo ananas jest bardzo wybredny. Roślina ananasa wygląda podobnie jak pióropusz ananasa tylko jest bardziej rozłożysta. Wiele osób może myśleć że ananasy rożna na drzewie czy na krzakach. Niektórzy nawet że pod ziemią lecz on rośnie z tych liści i tworzy liście. Są dwie techniki sadzenia ananasa jedna mówi aby włożyć do ziemi z kawałkiem owocu i udaje się ona mało komu a druga żeby ukręcić pióropusz z ananasa i zdjąć kilka liści i wsadzić do ziemi. Mało komu się udaje za pieszym razem aby roślina się przyjęła. Ponoć się nie da w domu wyhodować owocu ale istnieją różne sposoby.
Roślina ta sprzedawana i nazywana jest właśnie palmą daktylową. Natomiast jej prawidłowa nazwa to Daktylowiec właściwy. Nazwa palma nie jest bez powodu ponieważ roślina ta jest właśnie palmą. Palma ta dorasta do 35 metrów lecz zazwyczaj jest to 20 metrów. O dziwo roślina ta nigdzie nie występuje naturalnie. Wszędzie gdzie ją ujrzymy to została zasadzona przez człowieka. Roślina ta bardzo lubi światło. Jej pień powstaje z liści. Rozwija się on w ten sposób że liście które są najniżej wysychają i drewnieją i tak stopniowo powstaje pień. Korona dorosłej palmy może się składać nawet z ponad 120 liści. Może nie jest to dużo lecz biorąc pod uwagę że liść ten może mieć długość 6 metrów to roślina ma spore rozmiary. Palma ta wydaje owoce. Jak można poznać po nazwie rośliny, tymi owocami są daktyle. Daktyle są wykorzystywane do różnych celów. Można z nich piec chleb czy robić alkohol. Można je również jeść. Owoce pozostają na drzewie aż do wyschnięcia i spadnięcia. Roślina ta może wydawać owoce nawet przez 80 lat. W naszych domach palmy pojawiły się stosunkowo nie dawno jako rośliny doniczkowe. Przez kilka lat palma może nie mieć wystarczająco miejsca w mieszkaniu dlatego powinno mieć się miejsce aby taką palmę hodować. Z włókno uzyskiwane z liści stosuje się w plecionkarstwie. Daktylowiec ma bardzo szerokie zastosowanie.
W kategorii: Rośliny egzotyczne | 22 Październik 2009 | Tagi: ananas, cukier, daktyle, hodowla, owoce, roślina, Rośliny egzotyczne, uprawa, wyspa, zdrowie
Gąski kojarzą się na ogół z bardzo smacznymi grzybami – szczególnie w wersji marynowanej. Pamiętać jednak trzeba o tym, że nie wszystkie odmiany tego grzyba nadają się do jedzenia. Doskonałym tego przykładem może być w tym miejscu gąska mydlana, która jest trująca. Nie jest to jednak grzyb o silnych właściwościach trujących – ocenia się jako lekkie. Jest to grzyb, na który trzeba szczególnie uważać z tego powodu, że znanych jest wiele jego odmian. Jednakże w każdym jednym przypadku gąski te zdradza mydlany aromat oraz to, że w miarę upływu czasu robią się czerwone – przy czym te przymioty ujawniają się dopiero w kilka godzin po ścięciu grzyba. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterema a dziesięcioma centymetrami. W zależności od owocników, jego barwa jest zróżnicowana. Może być równie dobrze biała, jak i brązowa wpadająca w czerń. Gąski mydlane spotkać można tak w lasach liściastych, jak i iglastych. Pojawiają się w nich w okresie od września do listopada.
Gąska rózgowata to również przedstawicielka trujących grzybów. Właściwości trujące tego grzyba oceniane są jako lekkie. Pierwsze objawy zatrucia pojawiają się przeciętnie po dwóch lub trzech godzinach od zjedzenia. Oczywiście, w takiej sytuacji należy bezzwłocznie udać się do lekarza. Kapelusz tego grzyba osiąga średnicę od trzech centymetrów do siedmiu. Może mieć zabarwienie popielatoszare albo srebrzystoszare. Jego powierzchnia jest delikatnie popękana oraz sucha. Trzon natomiast charakteryzuje się białawoszarym zabarwieniem. Miąższ jest w smaku bardzo gorzki, ponadto od razu po spożyciu powoduje bardzo ostre pieczenie. Gąskę rózgowatą spotkać można tylko wyłącznie w lasach iglastych. Najbardziej upodobała sobie towarzystwo świerków. Preferuje gleby o kwaśnym odczynie. W lasach spotkać ją można w okresie pomiędzy miesiącami wrześniem a październikiem – czyli stosunkowo krótko. Z wyglądu zewnętrznego grzyba tego można pomylić z inną gąską, a mianowicie z gąską niekształtną – jadalną.
Gąska tygrysowata to jeden z najbardziej znanych grzybów trujących. Jest to grzyb o bardzo silnych właściwościach trujących – zdarzały się nawet przypadki śmiertelne. Trzeba mieć się na uwadze, ponieważ z wyglądu przypominano inną gąskę, a mianowicie gąskę ziemista, która jest jadalna. Średnica kapelusza gąski tygrysowatej mieści się w granicach pomiędzy czterema centymetrami a dziesięcioma. Odznacza się barwą czarnoszarą albo szarobrązową. Jest on suchy i charakteryzuje się obecnością na nim łusek. Trzon posada kształt cylindra. Miąższ wydziela bardzo przyjemny aromat. Gąska tygrysowata występuje zarówno w lasach iglastych, jak i liściastych. Z drzew upodobała sobie towarzystwo takich gatunków jak dąb, buki, jodły oraz świerki. Preferuje tylko i wyłącznie takie gleby, które w swoim składzie zawierają wapń. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem, zwykle pojedynczo. Gąska tygrysowata jest grzybem, którego spotkanie w naszych rodzimych lasach należy do rzadkości.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 15 Październik 2009 | Tagi: choroba, gąski, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Mchy są jedną z gromad lądowych roślin. Swoim zasięgiem obejmuje ona aktualnie niemalże czternaście tysięcy rozmaitych gatunków. W naszym kraju z tej tak dużej liczy spotkać można ich niespełna sześćset pięćdziesiąt. W chwili obecnej – jeśli chodzi o klasyfikację – mchy stanowią samodzielną gromadę, na którą składa się łącznie osiem klas. Wcześniejsze systematyki zaliczały te rośliny bowiem do gromady mszaków. Mchy zaliczane są do tak zwanych pionierskich organizmów. Są dość dobrze przystosowane do życia w trudnych nawet warunkach – a to dlatego, że posiadają ogromne zdolności w zakresie gromadzenia wody. Poza tym rośliny te są dla gleby bardzo dobre, albowiem chronią ja przed utratą zbytniej ilości wilgoci. Bardzo pożyteczne okazują się również na jałowych glebach – ze wskazaniem zwłaszcza na jałowe wydmy. Mchy znajdują również zastosowanie w gospodarce prowadzonej przez człowieka. Wykorzystuje się je dla przykładu do uszczelniania okien czy w charakterze podściółki na uprawach truskawek.
Wspomnijmy teraz co nieco o gatunkach mchów. Gajniczek krótkodzióbkowy to jeden z bardzo wielu znanych gatunków mchów. Występuje on także i na terenie naszego kraju, gdzie podlega on ścisłej ochronie. U nas spotykany jest niesamowicie rzadko, a jeżeli już, to ma obszarach górskich. Jest przedstawicielem rodziny gajnikowatych. Jest bardzo okazałą rośliną. Rośnie w darniach, które charakteryzują się tym, że są duże oraz dość luźne. Łodygi tego mchu posiadają czerwone zabarwienie, a na wysokość osiągają nawet przeszło dziesięć centymetrów. Gałązki charakteryzują się między innymi tym, że są zróżnicowanej długości oraz grubości – zasada jest jednak taka, że im są dłuższe, tym jednocześnie grubsze. Na dłuższych gałązkach występuje również większa ilość liści. Seta tej rośliny ma barwę purpurową, zaś na długość osiąga maksymalnie dwa i pół centymetra. Wspominany powyżej gatunek mchu zdecydowanie preferuje stanowiska cieniste, a przy okazji odznaczające się też dużym stopniem wilgotności. Spotykany jest na bardzo zróżnicowanych podłożach.
W kategorii: Mchy | 15 Październik 2009 | Tagi: gleba, kamień, las, Mchy, porost, rośliny, ściółka, wilgoć, wrzosowisko
Krzewik źródliskowy to kolejny z bardzo licznych gatunków mchów. Jest on przedstawicielem rodziny miecherowatych. Występuje w warunkach naturalnych również i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Najczęściej mech ten spotkać można na rozmaitych skałach ze wskazaniem na wapienne. Nierzadko również rośnie na głazach, które znajdują się w potokach. Zdecydowanie preferuje stanowiska zaciemnione oraz odznaczające się bardzo wysokim stopniem wilgotności. Na kontynencie europejskim najczęściej spotykany jest w basenie Morza Śródziemnego, a także na zachodzie oraz w części środkowej. Oprócz tego jego stanowiska znajdują się także na kontynencie azjatyckim. Jest to roślina prezentująca się niesamowicie okazale. Charakteryzuje się drzewkowatym pokrojem. Główna łodyga posiada kształt kłącza oraz w znakomitej większości znajduje się pod ziemią. Liście natomiast posiadają lancetowatą formę. Ich komórki są wydłużone w bardzo mocny sposób. Ponadto są one dosyć sztywne, jak również i wklęsłe.
Krzywoząb podsadnikowy jest jednym z kilkunastu tysięcy gatunków mchów. Jest on przedstawicielem rodziny rakietowców. Występuje w warunkach naturalnych także i w naszym kraju, gdzie jest objęty ścisłą ochroną. Generalnie rzecz biorąc, jest to niesamowicie rzadka roślina – i to nie tylko na terenie Polski. Na kontynencie europejskim najliczniejsze jej stanowiska stwierdzono w takich pasmach górskich jak Karpaty oraz Alpy. Oprócz tego występuje także w kilku miejscach w Ameryce Północnej. Jest sklasyfikowana jako gatunek, któremu zagraża wyginięcie. Liście tej rośliny osiągają na długość maksymalnie piętnaście milimetrów. Są one krótkie, a ponadto odznaczają się lancetowatym kształtem. Seta tej rośliny jest koloru czerwonego, zaś maksymalna długość, jaką może osiągnąć, wynosi również piętnaście milimetrów. Jeżeli chodzi o warunki występowania, to mech ten porasta korę żywych, liściastych (najczęściej) drzew ze szczególnym uwzględnieniem takich gatunków jak buki, klony, brzozy oraz jawory.
W kategorii: Mchy | 14 Październik 2009 | Tagi: kamień, krzewik, krzywoząb, las, Mchy, porost, rośliny, ściółka, wrzosowisko