Wilgotnica papuzia jest reprezentantką grzybów niejadalnych. Należy do rodziny wodnichowatych. W naszym kraju grzyb ten jest spotykany bardzo rzadko, a jeśli już, to na pastwiskach oraz łąkach – z tym zastrzeżeniem, że nie mogą być one nawożone. Wilgotnica papuzia ma tak charakterystyczny wygląd, że nie ma możliwości pomylenia jej z jakimkolwiek innym grzybem. Jej kapelusz osiąga średnicę od jednego centymetra do czterech maksymalnie. Odznacza się bardo specyficznym odcieniem zieleni – jest to kolor ciemny i żywy. Taki występuje zdecydowanie najczęściej, chociaż zdarzają się także i inne, jak dla przykładu pomarańczowobrązowy. Powierzchnia kapelusza pokryta jest bardzo obficie śluzem. Trzon posiada kształt cylindra i pod względem kolorystycznym zbliżony jest do kapelusza. Miąższ jest w smaku bardzo delikatny, a ponadto charakteryzuje się tym, że niesamowicie łatwo się kruszy. Nie posiada żadnego aromatu. Wilgotnica papuzia spotykana jest w okresie pomiędzy miesiącami wrześniem a listopadem.
Hubiak pospolity to grzyb bardzo często spotykany w naszych lasach. Zaliczany jest on do niejadalnych. Jest przedstawicielem rodziny żagwiowatych. Spotkać go można na pniach wiekowych i osłabionych już drzew liściastych ze wskazaniem na buki oraz brzozy. Rośnie przez cały rok. Jest to grzyb pasożytniczy. Jego obecność sprawia, że na drzewie powstaje zgnilizna – posiada ona biały kolor. Hubiak pospolity jest grzybem o bardzo charakterystycznym wyglądzie i raczej trudno jest pomylić go z jakimś innym. Odznacza się szarobrązowym kolorem. Szerokość kapelusza wynosi przeciętnie od dziesięciu centymetrów do trzydziestu, chociaż zdarzają się niekiedy okazy, gdzie sięga nawet pół metra. Powierzchnia kapelusza jest w dotyku matowa. Pokrywa ją sucha oraz bardzo cienka skorupa charakteryzująca się niezwykle drobnymi porami. Grubość miąższu natomiast dochodzić może do trzech centymetrów. Jego struktura przypomina zamsz. Grzyb ten rozsiewa zarodniki w miesiącach maju oraz czerwcu, pylą one na biało.
Zasłonak fioletowy jest przedstawicielem grzybów niejadalnych. Należy on do rodziny zasłonakowatych. Odznacza się bardzo charakterystycznym i dość efektownym wyglądem. Istnieje prawdopodobieństwo pomylenia go z zasłonakiem brodatym, który to z kolei jest trujący. Zasłonaka fioletowego spotkać można w lasach liściastych. Pokazuje się w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. W naszych rodzimych lasach jest on rzadkością. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy czterema centymetrami a piętnastoma. Odznacza się on metalicznym połyskiem. U osobników starszych powierzchnia kapelusza nabiera nieco brązowego odcienia. W dotyku jest bardzo aksamitna, a także sucha. Zwykle posiada formę półkolistą, czasami płaską. Trzon z kolei osiąga na wysokość od sześciu centymetrów do dziesięciu maksymalnie. Jest on w środku pusty. Miąższ także odznacza się kolorem fioletowym. Dzięki zasadom staje się on czerwony. Posiada dość łagodny smak, a także przyjemny, cedrowy aromat.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 17 Listopad 2009 | Tagi: choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Jest to to roślina którą również można uprawiać w domu. właściwie jest to drzewo. w niektórych przypadkach naprawdę wysokie drzewo które dorasta do 100metrów a największy przypadek drzewa eukaliptusowego to 150 metrów. Drzewa te posiadają liście o bardzo mocnym aromacie. Zaparza się je w alkoholu aby otrzymać odpowiednie olejki eteryczne które wykorzystuje się miedzy innymi na schorzenia reumatyczne. Drzewo te ma ciekawą właściwość bo liście odwracają się kantem do słońca przez to drzewo daje minimalny cień. Eukaliptus w warunkach naturalnych rośnie jedynie w Australii i Tasmanii. Drewno tych drzew jest bardzo mocne i giętkie tym samym drogie. Roślina hodowana w domu nie różni się zbytnio od od drzewa. Jest po prostu mała. Dzięki temu że na tych drzewach od setek lat buszowały misie koala które się żywią jedynie liśćmi eukaliptusa to drzewo jest przystosowane do zrywania liści. Po zasadzeniu w domu można swobodnie obrywać z niego liście i robić z nich olejki eteryczne. kora eukaliptusa jest przebarwiona. Ma dwa odcienie dzięki temu dodaje to temu drzewu osobisty charakter. drzewa te są długowieczne. Roślina doniczkowa lub w ogrodzie powinna mieć ciepło i wilgotno aby dobrze rosła. również trzeba ja nawozić w odpowiednim czasie. Dzięki dbałości o te wszystkie szczegóły będzie rosnąc zdrowo i produkować dużo liści które potem można wykorzystać do rozmaitych rzeczy ponieważ mają szerokie spektrum zastosowania.
Granat jest rośliną wydającą owoce. Owoce granatu są oczywiście szeroko dostępne w sklepach warzywnych i w marketach. W domowej, doniczkowej wersji występuje granat miniaturowy. Czy jest podobny do oryginału? Oczywiście tyle że mniejszy. Granat pochodzi z Azji. Jest krzewem. Uprawiany jest od wielu tysięcy lat. Mowa o granacie miniaturowym. Normalny granat jest niewielkim drzewem dorastającym do 4 metrów. Występuje naturalnie na bliskim wschodzie oraz w Indiach. Jego owoce nazywane są jagodami lecz mają wielkość przybliżona bardziej do jabłek. Granat a dokładniej granat właściwy jak i jego miniaturowa odmiana do prawidłowego rozwoju potrzebują dużo słońca. Rozwija się w suchym klimacie. Sok owocowy granatu bardzo dobrze gasi pragnienie i świetnie nadaje się do kulinarnych zabaw. Wielu ludzi uprawia miniaturową wersje granatu i równie z spora część ma z nim kłopoty. Drzewo a właściwie krzew ten trzeba pielęgnować. Nie można posadzić i go olewać bo zacznie rosnąć w górę a nie w szerz i będzie wyglądać jak jakiś patyk. Krzew ten powinno się podcinać. Wersja domowa również puszcza owoce tyle żę mniejsze. Dobrze w okresie letnim roślinę wystawić na słońce lub zasadzić do ogrodu wraz z doniczką. Roślina ta nie lubi przymrozków dla niej najmniejsza temperatura waga się między pięć a dziesięć stopni Celsjusza.
W kategorii: Rośliny egzotyczne | 15 Listopad 2009 | Tagi: doniczka, drzewo, egzotyka, eukaliptus, granat, koala, liście, owoc, roślina, wysokość
Podsadnik kulisty to jeszcze jeden gatunek mchu. Jest on przedstawicielem rodziny podstadnikowatych. W naturalnych warunkach rośnie on także i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Na wszystkich swoich obszarach występowania jest to roślina bardzo rzadka. W naszym kraju spotkać ją można przede wszystkim w Tatrach, Karkonoszach oraz w Górach Izerskich. Rośnie nie tylko na kontynencie europejskim, ale także – jednak zdecydowanie rzadziej – w Azji oraz w Ameryce Północnej. Najliczniejsze jego stanowiska znajdują się w Alpach – tam jest on spotykany do wysokości sięgających niemalże dwóch i pół tysiąca metrów ponad poziomem morza. Darnie, w których ta roślina rośnie, odznaczają się kolorem zielonym o wyraźnym, żółtym zabarwieniu. Maksymalna wysokość, jaką mogą osiągnąć łodygi wynosi piętnaście milimetrów. Jeżeli natomiast chodzi o liście, ich kształt jest jajowaty – prawie że przypominający koło (stąd też zresztą nazwa tego gatunku). Liście posiadają bardzo delikatnie ząbkowane brzegi.
Podsadnik pęcherzykowaty również jest zaliczany do gatunków mchów. Reprezentuje on rodzinę podsadnikowatych. W naturalnym środowisku jest spotykany także i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Występuje w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie, nie mniej jednak, jeżeli chodzi o rozmieszczenie, trudno jest w tym przypadku mówić o jakiejkolwiek jednolitości. Rozpiętość jest bardzo duża. Darnie, w których ta roślina rośnie, charakteryzują się przede wszystkim tym, że są koloru jasnej zieleni, a także dosyć rozległe. Liście natomiast są wydłużone i odznaczają się kształtem lancetowatym. Ich długość wynosi przeciętnie około sześciu milimetrów. Łodygi natomiast osiągają na długość maksymalnie do dwóch centymetrów. Seta z kolei liczy sobie na długość mniej więcej cztery centymetry. Roślinę spotkać można najczęściej w takich miejscach jak wrzosowiska, torfowiska oraz pastwiska (z tym, że podmokłe). Charakteryzuje się ona dużą odpornością na stężenia jonów znajdujących się w podłożu.
W kategorii: Mchy | 12 Listopad 2009 | Tagi: Alpy, Azja, kamień, las, Mchy, podsadnik, porost, rośliny, ściółka, wrzosowisko
Odmian podgrzybków jest bardzo wiele. Jedną z nich jest podgrzybek pasożytniczy. W naszym kraju jest to grzyb podlegający ścisłej ochronie – Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako rzadki. Faktem jest, że na terenie naszego kraju spotkać go można zaledwie na około pięćdziesięciu stanowiskach. Jest to jadalny grzyb – bardzo często mylony jest z innym podgrzybkiem, a mianowicie z podgrzybkiem zajączkiem. Jest przedstawicielem rodziny borowikowatych. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwoma i pół centymetrami a siedmioma. Jego powierzchnia przypomina zamsz. Odznacza się kolorem szarooliwkowym albo brudnożółtym. Jest ponadto sucha. Trzon natomiast osiąga długość od trzech do maksymalnie siedmiu centymetrów, jeśli zaś chodzi o jego grubość, to dochodzić może ona do co najwyżej dwóch centymetrów. Podgrzybki pasożytnicze spotkać można w lasach w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. Preferuje on zdecydowanie sosnowe bory.
Gwiazdosz brodawkowy to kolejny z przedstawicieli grzybów objętych w naszym kraju ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go do gatunków będących w naszym kraju na wyginięciu. Naukowcy nie dają mu niestety większych szans na przetrwanie w warunkach naturalnych. Przynależy on do rodziny gwiazdoszowatych. Określany jest również mianem gwiazdosza wymionowatego. Jeżeli chodzi o jego wygląd zewnętrzny, to absolutnie nie kojarzy się on z grzybami w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Odznacz się bowiem gruszkowatym albo kulistym kształtem. Ponadto posiada także higroskopijne ramiona, co wśród gwiazdoszy jest generalnie rzecz biorąc rzadkością. Charakteryzują się one także i tym, że się zwijają, kiedy pogoda jest zbyt sucha. Bardzo często grzyb ten bywa mylony z gwiazdoszem kwiatuszkowym, ewentualnie z promieniakiem wilgociomierzem. Jeżeli natomiast chodzi o miejsca występowania, to grzyb ten preferuje ciepłe zarośla. Spotkać go można w okresie pomiędzy lipcem a sierpniem.
W kategorii: Grzyby, Grzyby chronione | 11 Listopad 2009 | Tagi: czerwona lista, grzybobranie, Grzyby, gwiazdosz, kwalifikacja, las, ochrona, pasożytniczy, podgrzybek, Polska, rośliny, ściółka, wilgoć
Jednym z przedstawicieli grzybów trujących, z którymi zetknąć się można w naszych polskich lasach jest borowik ponury. Nie jest to grzyb zbyt powszechny, ale i do rzadkości także nie należy. natknąć się na niego można zarówno w lasach mieszanych, jak i liściastych. Zdecydowanie najbardziej upodobał sobie towarzystwo dębów oraz buków. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy ośmioma centymetrami a dwudziestoma pięcioma. Jego powierzchnia jest gładka i sucha, wyglądem przypomina nieco zamsz. Odznacza się jasnym kolorem o lekko oliwkowoszarym zabarwieniu. Trzon tego grzyba charakteryzuje się beczułkowatym kształtem o raz żółtym kolorem, który na dole przechodzi w czerwień. Na jego powierzchni jest bardzo wyraźnie zaznaczona siateczka żyłek o czerwonym zabarwieniu. Borowik ponury pojawia się w porze wiosennej i letniej. Wyglądem przypomina borowika szatańskiego. Trujący jest w postaci surowej, ale i po ugotowaniu też nie jest jadalny. Najgorsze efekty daje w połączeniu z alkoholem.
Borowik szatański to jeden z najbardziej znanych grzybów trujących. W naszym kraju jest to niebywała rzadkość. Jak dotąd, znaleziono na terenie Polski tylko jedno stanowisko tego grzyba – a mianowicie w Górach Kaczawskich, zaś mówiąc precyzyjniej, w tamtejszej buczynie storczykowej. Średnica kapelusza borowika szatańskiego osiąga od sześciu centymetrów do maksymalnie trzydziestu. Ma kolor szary, ponadto kapelusz jest suchy oraz matowy. Trzon natomiast odznacza się kształtem baryłki, jest gruby oraz pełny. Jego wysokość mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dziesięcioma. Grzyb ten upodobał sobie w szczególności towarzystwo buków oraz dębów. Pojawia się w okresie pomiędzy lipcem a październikiem. Stare egzemplarze poznać można między innymi po tym, że wydzielają woń podobną do padliny. Trujące właściwości borowika szatańskiego są w potocznych opowieściach mocno przesadzone, co oczywiście nie oznacza, że należy je zignorować. Dolegliwości są ciężkie, ale nie śmiertelne.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 7 Listopad 2009 | Tagi: borowik, choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć