Maślaki

Maślak żółtawy to również grzyb objęty w naszym kraju ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako gatunek wymierający. Niestety, jego szanse na przetrwanie oceniane są jako zerowe – tym bardziej, że nie da się wyeliminować czynników przyczyniających się do takiego właśnie stanu rzeczy. Jest to przedstawiciel rodziny borowikowatych. Jest grzybem jadalnym. Bywa niekiedy mylony z maślakiem żółtym. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to upodobała sobie w szczególności kwaśne torfowiska. Znakomicie czuje się pod takimi drzewami jak modrzewie oraz sosny zwyczajne, ponadto spotkać go można także w kosodrzewinie. Jego kapelusz jest gładki i śliski – pokrywa go śluz. Odznacza się żółtopomarańczową barwą. Jego średnica mieści się w granicach pomiędzy czterema centymetrami a piętnastoma. Trzon natomiast odznacza się maczugowatym albo też cylindrycznym kształtem. Na górze zakończony jest pierścieniem. Maślak żółtawy nie posiada jakiegoś specjalnie wyrazistego zapachu.

Maślak trydencki to grzyb podlegający w Polsce ścisłej ochronie. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zaliczyła go do gatunków wymierających – podobnie jak w wielu innych podobnych przypadkach, tak i tutaj gatunek ma w zasadzie zerowe szanse na przetrwania, ponieważ nie ma sposobu na wyeliminowanie czynników mu zagrażających. Jest to jadalny grzyb, aczkolwiek jego walory kulinarne w porównaniu z wieloma innymi maślakami są znacznie gorsze. Zdecydowanie najlepszy jest w wersji marynowanej, ale pod warunkiem, że zamarynowany zostanie z bardziej smacznymi od siebie grzybami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to trzon tego grzyba osiąga wysokość od czterech do jedenastu centymetrów. Odznacza się cylindrycznym kształtem albo jest pękaty. Kapelusz z kolei posiada średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma a piętnastoma centymetrami. Maślak trydencki preferuje zdecydowanie wapienne gleby. Z drzew upodobał sobie towarzystwo wyłącznie modrzewi. Spotykany jest od lipca do października.

Maślak dęty to również grzyb w naszym kraju chroniony. Czerwona lista roślin i grzybów Polski sklasyfikowała go jako gatunek rzadki. Jest to przedstawiciel rodziny maślakowatych – wcześniej zaliczany był do rodziny borowikowatych. Jest grzybem co prawda jadalnym, aczkolwiek jego kulinarne walory oceniane są bardzo nisko. Najczęściej spotkać go można na obszarach górskich. Z drzew lubi towarzystwo tylko i wyłącznie modrzewi. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem oraz październikiem. Jeśli chodzi o jego zewnętrzny wygląd, to na wysokość jego trzon osiąga od sześciu centymetrów do dwunastu, na grubość natomiast maksymalnie do dwóch. Kapelusz z kolei ma średnicę wynoszącą od czterech do co najwyżej dwunastu centymetrów. Odznacza się cynamonowordzawą barwą. Trzon posiada taki sam kolor – z tym zastrzeżeniem, że jest to trochę jaśniejszy odcień. Na pierwszy rzut oka mocno nie wprawieni grzybiarze pomylić mogą maślaka dętego z bardzo popularnymi pieprznikami jadalnymi – czyli kurkami.

W kategorii: Grzyby, Grzyby chronione | 28 Listopad 2009 | Tagi: , , , , , , , , , ,

Niejadalne grzyby

Maślanka korzeniasta to również przedstawicielka grzybów niejadalnych. Należy ona do rodziny pierścieniakowatych. Grzyb ten występuje w lasach iglastych na pniakach drzew, które są w bardzo wysokim stopniu zmurszałe. Upodobał sobie w szczególności świerki. Pojawia się w lasach pomiędzy miesiącami sierpniem a listopadem. Zazwyczaj spotykany jest jako pojedyncze egzemplarze, chociaż i niekiedy – jednak zdecydowanie rzadziej – pojawia się w bardzo nielicznych grupkach. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy dwoma centymetrami a sześcioma. Kapelusz ma lekko żółtawe oraz brązowawe zabarwienie. Jego powierzchnię pokrywa biała osłona, która występuje tylko u młodych osobników, u starych natomiast jej nie ma. Trzon tego grzyba charakteryzuje się między innymi tym, że posiada stosunkowo duży korzeń. Pod względem kolorystycznym zbliżony jest do kapelusza – z tym, że może nieco ciemniejszy. Miąższ jest w smaku bardzo gorzki oraz wydziela nieprzyjemny, podobny do stęchlizny zapach. Mądziak psi to jeden z rozlicznych przedstawicieli grzybów niejadalnych. Należy on do rodziny sromotnikowatych. W naszym kraju jest on objęty ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako gatunek narażony na wyginięcie. Występuje w lasach liściastych. Lubi stanowiska zacienione o dużym stopniu wilgotności. Rzadko kiedy spotkać można pojedyncze okazy – jeśli już, to grzyb ten rośnie w grupach. Pojawia się w porze letniej oraz jesiennej. Bardzo podobny jest do niego mądziak malinowy. Owocnik tego grzyba charakteryzuje się jajowatym kształtem. Dojrzały może osiągnąć wysokość nawet i szesnastu centymetrów, zaś na grubość maksymalnie jeden centymetr. Kapelusz natomiast odznacza się stożkowatą formą. Młode osobniki charakteryzują się całkiem przyjemnym zapachem, co w miarę upływu czasu zmienia się na niekorzyść. Ciekawostką może być tutaj informacja, że w momencie, kiedy zarodniki tego grzyba zostaną rozsiane, jego kapelusz oraz trzon zmieniają swój kolor na morelowy.

Mleczaj omszony to także grzyb niejadalny. Przyczyną tego jest jego bardzo ostry smak – co prawda są sposoby, aby go zminimalizować, aczkolwiek grzybów tych się raczej nie zbiera. J Mleczaj omszony jest przedstawicielem rodziny gołąbkowatych. Spotkać go można w bardzo wielu różnych miejscach, dla przykładu w liściastych lasach, na torfowiskach, w parkach i ogrodach. Upodobał sobie w szczególności towarzystwo brzóz. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a listopadem. Średnica kapelusza tego grzyba mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Odznacza się kolorem bladoróżowym. Jeżeli powietrze jest wilgotne, powierzchnia kapelusza staje się lekko lepka – ma jednak to do siebie, że stosunkowo szybko wysycha. Miąższ odznacza się białym kolorem – nie ulega on zmianie nawet po przekrojeniu. Wydzielane przez niego mleczko również jest białe. Trzon tego grzyba posiada cylindryczny kształt i lekko różowate zabarwienie, w środku natomiast jest całkowicie pusty.

W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 26 Listopad 2009 | Tagi: , , , , , , , , , ,

Niejedalne gatunki borowików

Borowik gładkotrzonowy to kolejny przedstawiciel grzybów niejadalnych, chociaż z wyglądu prezentuje się bardzo apetycznie. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to spotkać go można w lasach liściastych – najbardziej upodobał sobie towarzystwo dębów. W naszych rodzimych lasach spotkanie tego borowika należy do rzadkości. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a piętnastoma. Jest on matowy. U młodych osobników posiada kolor ochrowożółty, który w miarę upływu czasu ciemnieje i nabiera ceglastego odcienia. Trzon z kolei liczy sobie na wysokość od czterech centymetrów do maksymalnie piętnastu, jego grubość z kolei dochodzić może do trzech i pół centymetra. Młode grzyby odznaczają się zgrubiałym kształtem trzonka, z wiekiem nabiera on cylindrycznej formy. Miąższ charakteryzuje się żółtym kolorem, ale po przełamaniu nabiera barwy błękitnej. W smaku jest dość łagodny, natomiast jeżeli chodzi o jego zapach, to nie jest on specjalnie wyrazisty.

Borowiki kojarzą się generalnie z bardzo smacznymi grzybami, jednakże nie wszystkie jego odmiany nadają się do jedzenia, czego znakomitym przykładem może być w tym miejscu borowik grubotrzonowy. Określany jest on również mianem borowika żółtoporowego. Spotkać go można na terenie całego naszego kraju ze wskazaniem na jego południową część. Upodobał sobie w szczególności lasy liściaste, a z iglastych świerczyny. Występuje w okresie letnim oraz jesiennym. Jeżeli chodzi o wygląd, można go pomylić z innymi borowikami, a mianowicie korzeniastym oraz z szatańskim. Zdaniem niektórych, jest to grzyb nie tyle, co niejadalny, ale nawet trujący, przy czym jego trujące właściwości oceniane są jako lekkie. Jego kapelusz osiąga średnicę liczącą od ośmiu centymetrów do maksymalnie piętnastu. Jest koloru labo szarooliwkowego, albo jasnobrązowego. Jego powierzchnia przypomina zamsz. Trzon tego grzyba jest dość gruby oraz mocny. Widoczna jest na nim delikatna siateczka. Grzyb odznacza się gorzkim smakiem.

W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 21 Listopad 2009 | Tagi: , , , , , , , , ,

O gatunkach niejadalnych grzybów

Wilgotnica papuzia jest reprezentantką grzybów niejadalnych. Należy do rodziny wodnichowatych. W naszym kraju grzyb ten jest spotykany bardzo rzadko, a jeśli już, to na pastwiskach oraz łąkach – z tym zastrzeżeniem, że nie mogą być one nawożone. Wilgotnica papuzia ma tak charakterystyczny wygląd, że nie ma możliwości pomylenia jej z jakimkolwiek innym grzybem. Jej kapelusz osiąga średnicę od jednego centymetra do czterech maksymalnie. Odznacza się bardo specyficznym odcieniem zieleni – jest to kolor ciemny i żywy. Taki występuje zdecydowanie najczęściej, chociaż zdarzają się także i inne, jak dla przykładu pomarańczowobrązowy. Powierzchnia kapelusza pokryta jest bardzo obficie śluzem. Trzon posiada kształt cylindra i pod względem kolorystycznym zbliżony jest do kapelusza. Miąższ jest w smaku bardzo delikatny, a ponadto charakteryzuje się tym, że niesamowicie łatwo się kruszy. Nie posiada żadnego aromatu. Wilgotnica papuzia spotykana jest w okresie pomiędzy miesiącami wrześniem a listopadem.

Hubiak pospolity to grzyb bardzo często spotykany w naszych lasach. Zaliczany jest on do niejadalnych. Jest przedstawicielem rodziny żagwiowatych. Spotkać go można na pniach wiekowych i osłabionych już drzew liściastych ze wskazaniem na buki oraz brzozy. Rośnie przez cały rok. Jest to grzyb pasożytniczy. Jego obecność sprawia, że na drzewie powstaje zgnilizna – posiada ona biały kolor. Hubiak pospolity jest grzybem o bardzo charakterystycznym wyglądzie i raczej trudno jest pomylić go z jakimś innym. Odznacza się szarobrązowym kolorem. Szerokość kapelusza wynosi przeciętnie od dziesięciu centymetrów do trzydziestu, chociaż zdarzają się niekiedy okazy, gdzie sięga nawet pół metra. Powierzchnia kapelusza jest w dotyku matowa. Pokrywa ją sucha oraz bardzo cienka skorupa charakteryzująca się niezwykle drobnymi porami. Grubość miąższu natomiast dochodzić może do trzech centymetrów. Jego struktura przypomina zamsz. Grzyb ten rozsiewa zarodniki w miesiącach maju oraz czerwcu, pylą one na biało.

Zasłonak fioletowy jest przedstawicielem grzybów niejadalnych. Należy on do rodziny zasłonakowatych. Odznacza się bardzo charakterystycznym i dość efektownym wyglądem. Istnieje prawdopodobieństwo pomylenia go z zasłonakiem brodatym, który to z kolei jest trujący. Zasłonaka fioletowego spotkać można w lasach liściastych. Pokazuje się w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. W naszych rodzimych lasach jest on rzadkością. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy czterema centymetrami a piętnastoma. Odznacza się on metalicznym połyskiem. U osobników starszych powierzchnia kapelusza nabiera nieco brązowego odcienia. W dotyku jest bardzo aksamitna, a także sucha. Zwykle posiada formę półkolistą, czasami płaską. Trzon z kolei osiąga na wysokość od sześciu centymetrów do dziesięciu maksymalnie. Jest on w środku pusty. Miąższ także odznacza się kolorem fioletowym. Dzięki zasadom staje się on czerwony. Posiada dość łagodny smak, a także przyjemny, cedrowy aromat.

W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 17 Listopad 2009 | Tagi: , , , , , , , ,

O podgrzybku pasożytniczym i gwiazdoszu brodawkowym

Odmian podgrzybków jest bardzo wiele. Jedną z nich jest podgrzybek pasożytniczy. W naszym kraju jest to grzyb podlegający ścisłej ochronie – Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako rzadki. Faktem jest, że na terenie naszego kraju spotkać go można zaledwie na około pięćdziesięciu stanowiskach. Jest to jadalny grzyb – bardzo często mylony jest z innym podgrzybkiem, a mianowicie z podgrzybkiem zajączkiem. Jest przedstawicielem rodziny borowikowatych. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwoma i pół centymetrami a siedmioma. Jego powierzchnia przypomina zamsz. Odznacza się kolorem szarooliwkowym albo brudnożółtym. Jest ponadto sucha. Trzon natomiast osiąga długość od trzech do maksymalnie siedmiu centymetrów, jeśli zaś chodzi o jego grubość, to dochodzić może ona do co najwyżej dwóch centymetrów. Podgrzybki pasożytnicze spotkać można w lasach w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. Preferuje on zdecydowanie sosnowe bory.

Gwiazdosz brodawkowy to kolejny z przedstawicieli grzybów objętych w naszym kraju ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go do gatunków będących w naszym kraju na wyginięciu. Naukowcy nie dają mu niestety większych szans na przetrwanie w warunkach naturalnych. Przynależy on do rodziny gwiazdoszowatych. Określany jest również mianem gwiazdosza wymionowatego. Jeżeli chodzi o jego wygląd zewnętrzny, to absolutnie nie kojarzy się on z grzybami w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Odznacz się bowiem gruszkowatym albo kulistym kształtem. Ponadto posiada także higroskopijne ramiona, co wśród gwiazdoszy jest generalnie rzecz biorąc rzadkością. Charakteryzują się one także i tym, że się zwijają, kiedy pogoda jest zbyt sucha. Bardzo często grzyb ten bywa mylony z gwiazdoszem kwiatuszkowym, ewentualnie z promieniakiem wilgociomierzem. Jeżeli natomiast chodzi o miejsca występowania, to grzyb ten preferuje ciepłe zarośla. Spotkać go można w okresie pomiędzy lipcem a sierpniem.

W kategorii: Grzyby, Grzyby chronione | 11 Listopad 2009 | Tagi: , , , , , , , , , , , ,

Następna strona »