Maślanka korzeniasta to również przedstawicielka grzybów niejadalnych. Należy ona do rodziny pierścieniakowatych. Grzyb ten występuje w lasach iglastych na pniakach drzew, które są w bardzo wysokim stopniu zmurszałe. Upodobał sobie w szczególności świerki. Pojawia się w lasach pomiędzy miesiącami sierpniem a listopadem. Zazwyczaj spotykany jest jako pojedyncze egzemplarze, chociaż i niekiedy – jednak zdecydowanie rzadziej – pojawia się w bardzo nielicznych grupkach. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy dwoma centymetrami a sześcioma. Kapelusz ma lekko żółtawe oraz brązowawe zabarwienie. Jego powierzchnię pokrywa biała osłona, która występuje tylko u młodych osobników, u starych natomiast jej nie ma. Trzon tego grzyba charakteryzuje się między innymi tym, że posiada stosunkowo duży korzeń. Pod względem kolorystycznym zbliżony jest do kapelusza – z tym, że może nieco ciemniejszy. Miąższ jest w smaku bardzo gorzki oraz wydziela nieprzyjemny, podobny do stęchlizny zapach. Mądziak psi to jeden z rozlicznych przedstawicieli grzybów niejadalnych. Należy on do rodziny sromotnikowatych. W naszym kraju jest on objęty ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako gatunek narażony na wyginięcie. Występuje w lasach liściastych. Lubi stanowiska zacienione o dużym stopniu wilgotności. Rzadko kiedy spotkać można pojedyncze okazy – jeśli już, to grzyb ten rośnie w grupach. Pojawia się w porze letniej oraz jesiennej. Bardzo podobny jest do niego mądziak malinowy. Owocnik tego grzyba charakteryzuje się jajowatym kształtem. Dojrzały może osiągnąć wysokość nawet i szesnastu centymetrów, zaś na grubość maksymalnie jeden centymetr. Kapelusz natomiast odznacza się stożkowatą formą. Młode osobniki charakteryzują się całkiem przyjemnym zapachem, co w miarę upływu czasu zmienia się na niekorzyść. Ciekawostką może być tutaj informacja, że w momencie, kiedy zarodniki tego grzyba zostaną rozsiane, jego kapelusz oraz trzon zmieniają swój kolor na morelowy.
Mleczaj omszony to także grzyb niejadalny. Przyczyną tego jest jego bardzo ostry smak – co prawda są sposoby, aby go zminimalizować, aczkolwiek grzybów tych się raczej nie zbiera. J Mleczaj omszony jest przedstawicielem rodziny gołąbkowatych. Spotkać go można w bardzo wielu różnych miejscach, dla przykładu w liściastych lasach, na torfowiskach, w parkach i ogrodach. Upodobał sobie w szczególności towarzystwo brzóz. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a listopadem. Średnica kapelusza tego grzyba mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Odznacza się kolorem bladoróżowym. Jeżeli powietrze jest wilgotne, powierzchnia kapelusza staje się lekko lepka – ma jednak to do siebie, że stosunkowo szybko wysycha. Miąższ odznacza się białym kolorem – nie ulega on zmianie nawet po przekrojeniu. Wydzielane przez niego mleczko również jest białe. Trzon tego grzyba posiada cylindryczny kształt i lekko różowate zabarwienie, w środku natomiast jest całkowicie pusty.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 26 Listopad 2009 | Tagi: choroba, Grzyby, las, maślanka, mleczaj, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Borowik gładkotrzonowy to kolejny przedstawiciel grzybów niejadalnych, chociaż z wyglądu prezentuje się bardzo apetycznie. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to spotkać go można w lasach liściastych – najbardziej upodobał sobie towarzystwo dębów. W naszych rodzimych lasach spotkanie tego borowika należy do rzadkości. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a piętnastoma. Jest on matowy. U młodych osobników posiada kolor ochrowożółty, który w miarę upływu czasu ciemnieje i nabiera ceglastego odcienia. Trzon z kolei liczy sobie na wysokość od czterech centymetrów do maksymalnie piętnastu, jego grubość z kolei dochodzić może do trzech i pół centymetra. Młode grzyby odznaczają się zgrubiałym kształtem trzonka, z wiekiem nabiera on cylindrycznej formy. Miąższ charakteryzuje się żółtym kolorem, ale po przełamaniu nabiera barwy błękitnej. W smaku jest dość łagodny, natomiast jeżeli chodzi o jego zapach, to nie jest on specjalnie wyrazisty.
Borowiki kojarzą się generalnie z bardzo smacznymi grzybami, jednakże nie wszystkie jego odmiany nadają się do jedzenia, czego znakomitym przykładem może być w tym miejscu borowik grubotrzonowy. Określany jest on również mianem borowika żółtoporowego. Spotkać go można na terenie całego naszego kraju ze wskazaniem na jego południową część. Upodobał sobie w szczególności lasy liściaste, a z iglastych świerczyny. Występuje w okresie letnim oraz jesiennym. Jeżeli chodzi o wygląd, można go pomylić z innymi borowikami, a mianowicie korzeniastym oraz z szatańskim. Zdaniem niektórych, jest to grzyb nie tyle, co niejadalny, ale nawet trujący, przy czym jego trujące właściwości oceniane są jako lekkie. Jego kapelusz osiąga średnicę liczącą od ośmiu centymetrów do maksymalnie piętnastu. Jest koloru labo szarooliwkowego, albo jasnobrązowego. Jego powierzchnia przypomina zamsz. Trzon tego grzyba jest dość gruby oraz mocny. Widoczna jest na nim delikatna siateczka. Grzyb odznacza się gorzkim smakiem.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 21 Listopad 2009 | Tagi: borowik, choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Wilgotnica papuzia jest reprezentantką grzybów niejadalnych. Należy do rodziny wodnichowatych. W naszym kraju grzyb ten jest spotykany bardzo rzadko, a jeśli już, to na pastwiskach oraz łąkach – z tym zastrzeżeniem, że nie mogą być one nawożone. Wilgotnica papuzia ma tak charakterystyczny wygląd, że nie ma możliwości pomylenia jej z jakimkolwiek innym grzybem. Jej kapelusz osiąga średnicę od jednego centymetra do czterech maksymalnie. Odznacza się bardo specyficznym odcieniem zieleni – jest to kolor ciemny i żywy. Taki występuje zdecydowanie najczęściej, chociaż zdarzają się także i inne, jak dla przykładu pomarańczowobrązowy. Powierzchnia kapelusza pokryta jest bardzo obficie śluzem. Trzon posiada kształt cylindra i pod względem kolorystycznym zbliżony jest do kapelusza. Miąższ jest w smaku bardzo delikatny, a ponadto charakteryzuje się tym, że niesamowicie łatwo się kruszy. Nie posiada żadnego aromatu. Wilgotnica papuzia spotykana jest w okresie pomiędzy miesiącami wrześniem a listopadem.
Hubiak pospolity to grzyb bardzo często spotykany w naszych lasach. Zaliczany jest on do niejadalnych. Jest przedstawicielem rodziny żagwiowatych. Spotkać go można na pniach wiekowych i osłabionych już drzew liściastych ze wskazaniem na buki oraz brzozy. Rośnie przez cały rok. Jest to grzyb pasożytniczy. Jego obecność sprawia, że na drzewie powstaje zgnilizna – posiada ona biały kolor. Hubiak pospolity jest grzybem o bardzo charakterystycznym wyglądzie i raczej trudno jest pomylić go z jakimś innym. Odznacza się szarobrązowym kolorem. Szerokość kapelusza wynosi przeciętnie od dziesięciu centymetrów do trzydziestu, chociaż zdarzają się niekiedy okazy, gdzie sięga nawet pół metra. Powierzchnia kapelusza jest w dotyku matowa. Pokrywa ją sucha oraz bardzo cienka skorupa charakteryzująca się niezwykle drobnymi porami. Grubość miąższu natomiast dochodzić może do trzech centymetrów. Jego struktura przypomina zamsz. Grzyb ten rozsiewa zarodniki w miesiącach maju oraz czerwcu, pylą one na biało.
Zasłonak fioletowy jest przedstawicielem grzybów niejadalnych. Należy on do rodziny zasłonakowatych. Odznacza się bardzo charakterystycznym i dość efektownym wyglądem. Istnieje prawdopodobieństwo pomylenia go z zasłonakiem brodatym, który to z kolei jest trujący. Zasłonaka fioletowego spotkać można w lasach liściastych. Pokazuje się w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. W naszych rodzimych lasach jest on rzadkością. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy czterema centymetrami a piętnastoma. Odznacza się on metalicznym połyskiem. U osobników starszych powierzchnia kapelusza nabiera nieco brązowego odcienia. W dotyku jest bardzo aksamitna, a także sucha. Zwykle posiada formę półkolistą, czasami płaską. Trzon z kolei osiąga na wysokość od sześciu centymetrów do dziesięciu maksymalnie. Jest on w środku pusty. Miąższ także odznacza się kolorem fioletowym. Dzięki zasadom staje się on czerwony. Posiada dość łagodny smak, a także przyjemny, cedrowy aromat.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 17 Listopad 2009 | Tagi: choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Jednym z przedstawicieli grzybów trujących, z którymi zetknąć się można w naszych polskich lasach jest borowik ponury. Nie jest to grzyb zbyt powszechny, ale i do rzadkości także nie należy. natknąć się na niego można zarówno w lasach mieszanych, jak i liściastych. Zdecydowanie najbardziej upodobał sobie towarzystwo dębów oraz buków. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy ośmioma centymetrami a dwudziestoma pięcioma. Jego powierzchnia jest gładka i sucha, wyglądem przypomina nieco zamsz. Odznacza się jasnym kolorem o lekko oliwkowoszarym zabarwieniu. Trzon tego grzyba charakteryzuje się beczułkowatym kształtem o raz żółtym kolorem, który na dole przechodzi w czerwień. Na jego powierzchni jest bardzo wyraźnie zaznaczona siateczka żyłek o czerwonym zabarwieniu. Borowik ponury pojawia się w porze wiosennej i letniej. Wyglądem przypomina borowika szatańskiego. Trujący jest w postaci surowej, ale i po ugotowaniu też nie jest jadalny. Najgorsze efekty daje w połączeniu z alkoholem.
Borowik szatański to jeden z najbardziej znanych grzybów trujących. W naszym kraju jest to niebywała rzadkość. Jak dotąd, znaleziono na terenie Polski tylko jedno stanowisko tego grzyba – a mianowicie w Górach Kaczawskich, zaś mówiąc precyzyjniej, w tamtejszej buczynie storczykowej. Średnica kapelusza borowika szatańskiego osiąga od sześciu centymetrów do maksymalnie trzydziestu. Ma kolor szary, ponadto kapelusz jest suchy oraz matowy. Trzon natomiast odznacza się kształtem baryłki, jest gruby oraz pełny. Jego wysokość mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dziesięcioma. Grzyb ten upodobał sobie w szczególności towarzystwo buków oraz dębów. Pojawia się w okresie pomiędzy lipcem a październikiem. Stare egzemplarze poznać można między innymi po tym, że wydzielają woń podobną do padliny. Trujące właściwości borowika szatańskiego są w potocznych opowieściach mocno przesadzone, co oczywiście nie oznacza, że należy je zignorować. Dolegliwości są ciężkie, ale nie śmiertelne.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 7 Listopad 2009 | Tagi: borowik, choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Gąski kojarzą się na ogół z bardzo smacznymi grzybami – szczególnie w wersji marynowanej. Pamiętać jednak trzeba o tym, że nie wszystkie odmiany tego grzyba nadają się do jedzenia. Doskonałym tego przykładem może być w tym miejscu gąska mydlana, która jest trująca. Nie jest to jednak grzyb o silnych właściwościach trujących – ocenia się jako lekkie. Jest to grzyb, na który trzeba szczególnie uważać z tego powodu, że znanych jest wiele jego odmian. Jednakże w każdym jednym przypadku gąski te zdradza mydlany aromat oraz to, że w miarę upływu czasu robią się czerwone – przy czym te przymioty ujawniają się dopiero w kilka godzin po ścięciu grzyba. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterema a dziesięcioma centymetrami. W zależności od owocników, jego barwa jest zróżnicowana. Może być równie dobrze biała, jak i brązowa wpadająca w czerń. Gąski mydlane spotkać można tak w lasach liściastych, jak i iglastych. Pojawiają się w nich w okresie od września do listopada.
Gąska rózgowata to również przedstawicielka trujących grzybów. Właściwości trujące tego grzyba oceniane są jako lekkie. Pierwsze objawy zatrucia pojawiają się przeciętnie po dwóch lub trzech godzinach od zjedzenia. Oczywiście, w takiej sytuacji należy bezzwłocznie udać się do lekarza. Kapelusz tego grzyba osiąga średnicę od trzech centymetrów do siedmiu. Może mieć zabarwienie popielatoszare albo srebrzystoszare. Jego powierzchnia jest delikatnie popękana oraz sucha. Trzon natomiast charakteryzuje się białawoszarym zabarwieniem. Miąższ jest w smaku bardzo gorzki, ponadto od razu po spożyciu powoduje bardzo ostre pieczenie. Gąskę rózgowatą spotkać można tylko wyłącznie w lasach iglastych. Najbardziej upodobała sobie towarzystwo świerków. Preferuje gleby o kwaśnym odczynie. W lasach spotkać ją można w okresie pomiędzy miesiącami wrześniem a październikiem – czyli stosunkowo krótko. Z wyglądu zewnętrznego grzyba tego można pomylić z inną gąską, a mianowicie z gąską niekształtną – jadalną.
Gąska tygrysowata to jeden z najbardziej znanych grzybów trujących. Jest to grzyb o bardzo silnych właściwościach trujących – zdarzały się nawet przypadki śmiertelne. Trzeba mieć się na uwadze, ponieważ z wyglądu przypominano inną gąskę, a mianowicie gąskę ziemista, która jest jadalna. Średnica kapelusza gąski tygrysowatej mieści się w granicach pomiędzy czterema centymetrami a dziesięcioma. Odznacza się barwą czarnoszarą albo szarobrązową. Jest on suchy i charakteryzuje się obecnością na nim łusek. Trzon posada kształt cylindra. Miąższ wydziela bardzo przyjemny aromat. Gąska tygrysowata występuje zarówno w lasach iglastych, jak i liściastych. Z drzew upodobała sobie towarzystwo takich gatunków jak dąb, buki, jodły oraz świerki. Preferuje tylko i wyłącznie takie gleby, które w swoim składzie zawierają wapń. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem, zwykle pojedynczo. Gąska tygrysowata jest grzybem, którego spotkanie w naszych rodzimych lasach należy do rzadkości.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 15 Październik 2009 | Tagi: choroba, gąski, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć