Jeżyny i maliny leśne najczęściej można spotkać na obrzeżach lasów, pól i łąk. Owoce jeżyny mają barwę popielato – niebieską albo czarną gdy są w pełni dojrzałe. W owocach jest dużo soli fosforu, żelaza, magnezu, wapnia oraz miedzi. Można je spożywać na surowo lub przetwarzać na wina, soki, kompoty, galaretki, marmolady i mrożonki. Owoce jeżyny pomocne są w przemianie materii, mają działanie wykrztuśne oraz moczopędne. Jeżynowy sok pomocny jest w stanach podgorączkowych a ich liście są częstym składnikiem mieszanek herbat. Ususzone liście jeżyny oraz owoce w medycynie naturalnej wykorzystywane są w przypadku biegunek i nieżycie żołądka. Jeśli mamy zamiar sami zbierać jeżynowe liście należy to robić zawsze przed kwitnieniem rośliny i należy je suszyć w zacienionym i przewiewnym miejscu. Owoce maliny leśnej zbiera się w lipcu i sierpniu. Są one bardzo smaczne i aromatyczne. Z wyglądu są takie same jak te sadzone w ogrodzie ale są znacznie mniejsze. Owoce maliny leśnej są bardzo cennym surowcem w przetwórstwie spożywczym. W owocach maliny znajduje się dużo cukrów, kwasy organiczne, pektyny, składniki mineralne miedzy innymi sole żelaza oraz witaminy z grupy B. W lecznictwie znalazły swe miejsce owoce suszone malin które stosuje się jako środek napotny a z liści przygotowuje się odwary pomocne w przypadku przewlekłych biegunek, krwawień zewnętrznych oraz w przypadku schorzeń jamy ustnej, gardła, krtani oraz dolegliwościach skóry.
Owoce poziomki ogrodowej są znane przez większość z nas ale owoce poziomki leśnej są bardziej od nich aromatyczne. Najsmaczniejsze są zaraz po zerwaniu z krzaczka. Jeśli mamy zamiar je przetwarzać to musimy się przygotować na to że owoce mogą stwardnieć, zmienić kolor na brązowy a niekiedy nawet zgorzknieć. Owoce poziomki leśnej sa również doskonałym owocem z którego można przygotować maseczkę dla każdego rodzaju cery. Pigwy są owocami bardzo bogatymi w witaminę C. Owoce mają barwę żółtą, są bardzo aromatyczne, z wyglądu podobne do jabłek lecz są mało soczyste a ich skórka i miąższ sa twarde przez co owoce nadają się jedynie do przetworzenia. W stanie surowym są bardzo niedobre. W owocach pigwy jest dużo pektyn więc doskonale nadają się one do przetwórstwa na galaretki, kompoty, marmolady, konfitury oraz można z nich wytwarzać ocukrzone owoce kandyzowane. Rokitnik czyli tak zwany dziki rozmaryn kwitnie w kwietniu albo maju. Kwiaty rokitnika mają barwę żółtą a jego owoce mają owalny kształt wielkości ziarnka grochu dojrzewające na przełomie września i października. Owoce rokitnika mają barwę pomarańczową. Owoce tej rośliny w stanie surowym nie nadają się do spożycia ale są doskonałe jeśli je przesypiemy cukrem i poczekamy aż puszczą sok. Witamina C zawarta w owocach rokitnika należy do bardzo trwałych.
W kategorii: Rośliny dziko rosnące | 2 Grudzień 2009 | Tagi: fosfor, jeżyny, las, leśne, magnez, maliny, owoce, pola, roślina, witaminy, zbieranie, zdrowie, żelazo, łąki
Maślak żółtawy to również grzyb objęty w naszym kraju ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako gatunek wymierający. Niestety, jego szanse na przetrwanie oceniane są jako zerowe – tym bardziej, że nie da się wyeliminować czynników przyczyniających się do takiego właśnie stanu rzeczy. Jest to przedstawiciel rodziny borowikowatych. Jest grzybem jadalnym. Bywa niekiedy mylony z maślakiem żółtym. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to upodobała sobie w szczególności kwaśne torfowiska. Znakomicie czuje się pod takimi drzewami jak modrzewie oraz sosny zwyczajne, ponadto spotkać go można także w kosodrzewinie. Jego kapelusz jest gładki i śliski – pokrywa go śluz. Odznacza się żółtopomarańczową barwą. Jego średnica mieści się w granicach pomiędzy czterema centymetrami a piętnastoma. Trzon natomiast odznacza się maczugowatym albo też cylindrycznym kształtem. Na górze zakończony jest pierścieniem. Maślak żółtawy nie posiada jakiegoś specjalnie wyrazistego zapachu.
Maślak trydencki to grzyb podlegający w Polsce ścisłej ochronie. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zaliczyła go do gatunków wymierających – podobnie jak w wielu innych podobnych przypadkach, tak i tutaj gatunek ma w zasadzie zerowe szanse na przetrwania, ponieważ nie ma sposobu na wyeliminowanie czynników mu zagrażających. Jest to jadalny grzyb, aczkolwiek jego walory kulinarne w porównaniu z wieloma innymi maślakami są znacznie gorsze. Zdecydowanie najlepszy jest w wersji marynowanej, ale pod warunkiem, że zamarynowany zostanie z bardziej smacznymi od siebie grzybami. Jeżeli chodzi o wygląd zewnętrzny, to trzon tego grzyba osiąga wysokość od czterech do jedenastu centymetrów. Odznacza się cylindrycznym kształtem albo jest pękaty. Kapelusz z kolei posiada średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma a piętnastoma centymetrami. Maślak trydencki preferuje zdecydowanie wapienne gleby. Z drzew upodobał sobie towarzystwo wyłącznie modrzewi. Spotykany jest od lipca do października.
Maślak dęty to również grzyb w naszym kraju chroniony. Czerwona lista roślin i grzybów Polski sklasyfikowała go jako gatunek rzadki. Jest to przedstawiciel rodziny maślakowatych – wcześniej zaliczany był do rodziny borowikowatych. Jest grzybem co prawda jadalnym, aczkolwiek jego kulinarne walory oceniane są bardzo nisko. Najczęściej spotkać go można na obszarach górskich. Z drzew lubi towarzystwo tylko i wyłącznie modrzewi. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem oraz październikiem. Jeśli chodzi o jego zewnętrzny wygląd, to na wysokość jego trzon osiąga od sześciu centymetrów do dwunastu, na grubość natomiast maksymalnie do dwóch. Kapelusz z kolei ma średnicę wynoszącą od czterech do co najwyżej dwunastu centymetrów. Odznacza się cynamonowordzawą barwą. Trzon posiada taki sam kolor – z tym zastrzeżeniem, że jest to trochę jaśniejszy odcień. Na pierwszy rzut oka mocno nie wprawieni grzybiarze pomylić mogą maślaka dętego z bardzo popularnymi pieprznikami jadalnymi – czyli kurkami.
W kategorii: Grzyby, Grzyby chronione | 28 Listopad 2009 | Tagi: czerwona lista, grzybobranie, Grzyby, kwalifikacja, las, maślaki, ochrona, Polska, rośliny, ściółka, wilgoć
Długoszyj piłkowany to jeszcze jeden z gatunków mchów. Jest on przedstawicielem rodziny podsadnikowatych. Występuje on także i na terenie naszego kraju, gdzie jest objęty całkowitą ochroną. Generalnie rzecz biorąc, najliczniejsze stanowiska tej rośliny występują na kontynencie europejskim. Nie mniej jednak znalezione zostały stanowiska tego mchu także i w innych miejscach na świecie, jak dla przykładu w Ameryce Północnej – ze szczególnym wskazaniem na Kanadę. Roślina ta preferuje stanowiska znajdujące się w cieniu oraz odznaczające się dużym dość stopniem wilgotności. Preferuje podłoża organiczne, a zwłaszcza takie, które posiadają odzwierzęce pochodzenie. Mogą to także być rozkładające się rośliny, ewentualnie gnijące pniaki. Wysokość łodygi tej rośliny mieści się w przedziale pomiędzy pół centymetra a trzema centymetrami. Liście z kolei posiadają kształt delikatnie jajowaty. Najbardziej szerokie są one mniej więcej pośrodku. Seta ma barwę żółtoczerwoną, a dorasta do około trzech centymetrów.
Drabik drzewkowaty to jeszcze jeden z bardzo wielu gatunków mchów. Jest on przedstawicielem rodziny drabikowatych. Na terenie naszego kraju jest to dość pospolity gatunek, nie mniej jednak podlega on częściowej ochronie. Zdecydowanie najczęściej rośnie on na nizinach. Poza tym w naszym kraju mech ten zarodnikuje w miesiącach październiku oraz w listopadzie. Łodyżki tej rośliny osiągają wysokość mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwoma centymetrami a dziesięcioma. Na górze są one delikatnie rozgałęzione i przypominają do złudzenia niewielkie drzewa (stąd też zresztą nazwa tego gatunku). Liście z kolei odznaczają się formą łodyżkowatą. Na długość osmagają one mniej więcej trzy milimetry, natomiast ich szerokość sięga niespełna dwóch milimetrów. Na końcach są one także delikatnie postrzępione. Jeśli zaś chodzi o puszkę zarodni, to odznacza się ona jasną, brązową barwą. Drabika drzewkowatego spotkać można na takich obszarach jak podmokłe łąki czy też torfowiska – jednakże tylko te niskie.
W kategorii: Mchy | 26 Listopad 2009 | Tagi: drabik, długoszyj, gleba, kamień, las, Mchy, porost, rośliny, ściółka, wilgoć, wrzosowisko
Maślanka korzeniasta to również przedstawicielka grzybów niejadalnych. Należy ona do rodziny pierścieniakowatych. Grzyb ten występuje w lasach iglastych na pniakach drzew, które są w bardzo wysokim stopniu zmurszałe. Upodobał sobie w szczególności świerki. Pojawia się w lasach pomiędzy miesiącami sierpniem a listopadem. Zazwyczaj spotykany jest jako pojedyncze egzemplarze, chociaż i niekiedy – jednak zdecydowanie rzadziej – pojawia się w bardzo nielicznych grupkach. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy dwoma centymetrami a sześcioma. Kapelusz ma lekko żółtawe oraz brązowawe zabarwienie. Jego powierzchnię pokrywa biała osłona, która występuje tylko u młodych osobników, u starych natomiast jej nie ma. Trzon tego grzyba charakteryzuje się między innymi tym, że posiada stosunkowo duży korzeń. Pod względem kolorystycznym zbliżony jest do kapelusza – z tym, że może nieco ciemniejszy. Miąższ jest w smaku bardzo gorzki oraz wydziela nieprzyjemny, podobny do stęchlizny zapach. Mądziak psi to jeden z rozlicznych przedstawicieli grzybów niejadalnych. Należy on do rodziny sromotnikowatych. W naszym kraju jest on objęty ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako gatunek narażony na wyginięcie. Występuje w lasach liściastych. Lubi stanowiska zacienione o dużym stopniu wilgotności. Rzadko kiedy spotkać można pojedyncze okazy – jeśli już, to grzyb ten rośnie w grupach. Pojawia się w porze letniej oraz jesiennej. Bardzo podobny jest do niego mądziak malinowy. Owocnik tego grzyba charakteryzuje się jajowatym kształtem. Dojrzały może osiągnąć wysokość nawet i szesnastu centymetrów, zaś na grubość maksymalnie jeden centymetr. Kapelusz natomiast odznacza się stożkowatą formą. Młode osobniki charakteryzują się całkiem przyjemnym zapachem, co w miarę upływu czasu zmienia się na niekorzyść. Ciekawostką może być tutaj informacja, że w momencie, kiedy zarodniki tego grzyba zostaną rozsiane, jego kapelusz oraz trzon zmieniają swój kolor na morelowy.
Mleczaj omszony to także grzyb niejadalny. Przyczyną tego jest jego bardzo ostry smak – co prawda są sposoby, aby go zminimalizować, aczkolwiek grzybów tych się raczej nie zbiera. J Mleczaj omszony jest przedstawicielem rodziny gołąbkowatych. Spotkać go można w bardzo wielu różnych miejscach, dla przykładu w liściastych lasach, na torfowiskach, w parkach i ogrodach. Upodobał sobie w szczególności towarzystwo brzóz. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a listopadem. Średnica kapelusza tego grzyba mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dwunastoma. Odznacza się kolorem bladoróżowym. Jeżeli powietrze jest wilgotne, powierzchnia kapelusza staje się lekko lepka – ma jednak to do siebie, że stosunkowo szybko wysycha. Miąższ odznacza się białym kolorem – nie ulega on zmianie nawet po przekrojeniu. Wydzielane przez niego mleczko również jest białe. Trzon tego grzyba posiada cylindryczny kształt i lekko różowate zabarwienie, w środku natomiast jest całkowicie pusty.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 26 Listopad 2009 | Tagi: choroba, Grzyby, las, maślanka, mleczaj, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Borowik gładkotrzonowy to kolejny przedstawiciel grzybów niejadalnych, chociaż z wyglądu prezentuje się bardzo apetycznie. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to spotkać go można w lasach liściastych – najbardziej upodobał sobie towarzystwo dębów. W naszych rodzimych lasach spotkanie tego borowika należy do rzadkości. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a piętnastoma. Jest on matowy. U młodych osobników posiada kolor ochrowożółty, który w miarę upływu czasu ciemnieje i nabiera ceglastego odcienia. Trzon z kolei liczy sobie na wysokość od czterech centymetrów do maksymalnie piętnastu, jego grubość z kolei dochodzić może do trzech i pół centymetra. Młode grzyby odznaczają się zgrubiałym kształtem trzonka, z wiekiem nabiera on cylindrycznej formy. Miąższ charakteryzuje się żółtym kolorem, ale po przełamaniu nabiera barwy błękitnej. W smaku jest dość łagodny, natomiast jeżeli chodzi o jego zapach, to nie jest on specjalnie wyrazisty.
Borowiki kojarzą się generalnie z bardzo smacznymi grzybami, jednakże nie wszystkie jego odmiany nadają się do jedzenia, czego znakomitym przykładem może być w tym miejscu borowik grubotrzonowy. Określany jest on również mianem borowika żółtoporowego. Spotkać go można na terenie całego naszego kraju ze wskazaniem na jego południową część. Upodobał sobie w szczególności lasy liściaste, a z iglastych świerczyny. Występuje w okresie letnim oraz jesiennym. Jeżeli chodzi o wygląd, można go pomylić z innymi borowikami, a mianowicie korzeniastym oraz z szatańskim. Zdaniem niektórych, jest to grzyb nie tyle, co niejadalny, ale nawet trujący, przy czym jego trujące właściwości oceniane są jako lekkie. Jego kapelusz osiąga średnicę liczącą od ośmiu centymetrów do maksymalnie piętnastu. Jest koloru labo szarooliwkowego, albo jasnobrązowego. Jego powierzchnia przypomina zamsz. Trzon tego grzyba jest dość gruby oraz mocny. Widoczna jest na nim delikatna siateczka. Grzyb odznacza się gorzkim smakiem.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 21 Listopad 2009 | Tagi: borowik, choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć