Podsadnik kulisty to jeszcze jeden gatunek mchu. Jest on przedstawicielem rodziny podstadnikowatych. W naturalnych warunkach rośnie on także i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Na wszystkich swoich obszarach występowania jest to roślina bardzo rzadka. W naszym kraju spotkać ją można przede wszystkim w Tatrach, Karkonoszach oraz w Górach Izerskich. Rośnie nie tylko na kontynencie europejskim, ale także – jednak zdecydowanie rzadziej – w Azji oraz w Ameryce Północnej. Najliczniejsze jego stanowiska znajdują się w Alpach – tam jest on spotykany do wysokości sięgających niemalże dwóch i pół tysiąca metrów ponad poziomem morza. Darnie, w których ta roślina rośnie, odznaczają się kolorem zielonym o wyraźnym, żółtym zabarwieniu. Maksymalna wysokość, jaką mogą osiągnąć łodygi wynosi piętnaście milimetrów. Jeżeli natomiast chodzi o liście, ich kształt jest jajowaty – prawie że przypominający koło (stąd też zresztą nazwa tego gatunku). Liście posiadają bardzo delikatnie ząbkowane brzegi.
Podsadnik pęcherzykowaty również jest zaliczany do gatunków mchów. Reprezentuje on rodzinę podsadnikowatych. W naturalnym środowisku jest spotykany także i w naszym kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. Występuje w bardzo wielu miejscach na ziemskim globie, nie mniej jednak, jeżeli chodzi o rozmieszczenie, trudno jest w tym przypadku mówić o jakiejkolwiek jednolitości. Rozpiętość jest bardzo duża. Darnie, w których ta roślina rośnie, charakteryzują się przede wszystkim tym, że są koloru jasnej zieleni, a także dosyć rozległe. Liście natomiast są wydłużone i odznaczają się kształtem lancetowatym. Ich długość wynosi przeciętnie około sześciu milimetrów. Łodygi natomiast osiągają na długość maksymalnie do dwóch centymetrów. Seta z kolei liczy sobie na długość mniej więcej cztery centymetry. Roślinę spotkać można najczęściej w takich miejscach jak wrzosowiska, torfowiska oraz pastwiska (z tym, że podmokłe). Charakteryzuje się ona dużą odpornością na stężenia jonów znajdujących się w podłożu.
W kategorii: Mchy | 12 Listopad 2009 | Tagi: Alpy, Azja, kamień, las, Mchy, podsadnik, porost, rośliny, ściółka, wrzosowisko
Odmian podgrzybków jest bardzo wiele. Jedną z nich jest podgrzybek pasożytniczy. W naszym kraju jest to grzyb podlegający ścisłej ochronie – Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go jako rzadki. Faktem jest, że na terenie naszego kraju spotkać go można zaledwie na około pięćdziesięciu stanowiskach. Jest to jadalny grzyb – bardzo często mylony jest z innym podgrzybkiem, a mianowicie z podgrzybkiem zajączkiem. Jest przedstawicielem rodziny borowikowatych. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy dwoma i pół centymetrami a siedmioma. Jego powierzchnia przypomina zamsz. Odznacza się kolorem szarooliwkowym albo brudnożółtym. Jest ponadto sucha. Trzon natomiast osiąga długość od trzech do maksymalnie siedmiu centymetrów, jeśli zaś chodzi o jego grubość, to dochodzić może ona do co najwyżej dwóch centymetrów. Podgrzybki pasożytnicze spotkać można w lasach w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. Preferuje on zdecydowanie sosnowe bory.
Gwiazdosz brodawkowy to kolejny z przedstawicieli grzybów objętych w naszym kraju ochroną. Czerwona lista roślin i grzybów Polski zakwalifikowała go do gatunków będących w naszym kraju na wyginięciu. Naukowcy nie dają mu niestety większych szans na przetrwanie w warunkach naturalnych. Przynależy on do rodziny gwiazdoszowatych. Określany jest również mianem gwiazdosza wymionowatego. Jeżeli chodzi o jego wygląd zewnętrzny, to absolutnie nie kojarzy się on z grzybami w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Odznacz się bowiem gruszkowatym albo kulistym kształtem. Ponadto posiada także higroskopijne ramiona, co wśród gwiazdoszy jest generalnie rzecz biorąc rzadkością. Charakteryzują się one także i tym, że się zwijają, kiedy pogoda jest zbyt sucha. Bardzo często grzyb ten bywa mylony z gwiazdoszem kwiatuszkowym, ewentualnie z promieniakiem wilgociomierzem. Jeżeli natomiast chodzi o miejsca występowania, to grzyb ten preferuje ciepłe zarośla. Spotkać go można w okresie pomiędzy lipcem a sierpniem.
W kategorii: Grzyby, Grzyby chronione | 11 Listopad 2009 | Tagi: czerwona lista, grzybobranie, Grzyby, gwiazdosz, kwalifikacja, las, ochrona, pasożytniczy, podgrzybek, Polska, rośliny, ściółka, wilgoć
Jednym z przedstawicieli grzybów trujących, z którymi zetknąć się można w naszych polskich lasach jest borowik ponury. Nie jest to grzyb zbyt powszechny, ale i do rzadkości także nie należy. natknąć się na niego można zarówno w lasach mieszanych, jak i liściastych. Zdecydowanie najbardziej upodobał sobie towarzystwo dębów oraz buków. Średnica jego kapelusza mieści się w przedziale pomiędzy ośmioma centymetrami a dwudziestoma pięcioma. Jego powierzchnia jest gładka i sucha, wyglądem przypomina nieco zamsz. Odznacza się jasnym kolorem o lekko oliwkowoszarym zabarwieniu. Trzon tego grzyba charakteryzuje się beczułkowatym kształtem o raz żółtym kolorem, który na dole przechodzi w czerwień. Na jego powierzchni jest bardzo wyraźnie zaznaczona siateczka żyłek o czerwonym zabarwieniu. Borowik ponury pojawia się w porze wiosennej i letniej. Wyglądem przypomina borowika szatańskiego. Trujący jest w postaci surowej, ale i po ugotowaniu też nie jest jadalny. Najgorsze efekty daje w połączeniu z alkoholem.
Borowik szatański to jeden z najbardziej znanych grzybów trujących. W naszym kraju jest to niebywała rzadkość. Jak dotąd, znaleziono na terenie Polski tylko jedno stanowisko tego grzyba – a mianowicie w Górach Kaczawskich, zaś mówiąc precyzyjniej, w tamtejszej buczynie storczykowej. Średnica kapelusza borowika szatańskiego osiąga od sześciu centymetrów do maksymalnie trzydziestu. Ma kolor szary, ponadto kapelusz jest suchy oraz matowy. Trzon natomiast odznacza się kształtem baryłki, jest gruby oraz pełny. Jego wysokość mieści się w przedziale pomiędzy pięcioma centymetrami a dziesięcioma. Grzyb ten upodobał sobie w szczególności towarzystwo buków oraz dębów. Pojawia się w okresie pomiędzy lipcem a październikiem. Stare egzemplarze poznać można między innymi po tym, że wydzielają woń podobną do padliny. Trujące właściwości borowika szatańskiego są w potocznych opowieściach mocno przesadzone, co oczywiście nie oznacza, że należy je zignorować. Dolegliwości są ciężkie, ale nie śmiertelne.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 7 Listopad 2009 | Tagi: borowik, choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Gąski kojarzą się na ogół z bardzo smacznymi grzybami – szczególnie w wersji marynowanej. Pamiętać jednak trzeba o tym, że nie wszystkie odmiany tego grzyba nadają się do jedzenia. Doskonałym tego przykładem może być w tym miejscu gąska mydlana, która jest trująca. Nie jest to jednak grzyb o silnych właściwościach trujących – ocenia się jako lekkie. Jest to grzyb, na który trzeba szczególnie uważać z tego powodu, że znanych jest wiele jego odmian. Jednakże w każdym jednym przypadku gąski te zdradza mydlany aromat oraz to, że w miarę upływu czasu robią się czerwone – przy czym te przymioty ujawniają się dopiero w kilka godzin po ścięciu grzyba. Jego kapelusz osiąga średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy czterema a dziesięcioma centymetrami. W zależności od owocników, jego barwa jest zróżnicowana. Może być równie dobrze biała, jak i brązowa wpadająca w czerń. Gąski mydlane spotkać można tak w lasach liściastych, jak i iglastych. Pojawiają się w nich w okresie od września do listopada.
Gąska rózgowata to również przedstawicielka trujących grzybów. Właściwości trujące tego grzyba oceniane są jako lekkie. Pierwsze objawy zatrucia pojawiają się przeciętnie po dwóch lub trzech godzinach od zjedzenia. Oczywiście, w takiej sytuacji należy bezzwłocznie udać się do lekarza. Kapelusz tego grzyba osiąga średnicę od trzech centymetrów do siedmiu. Może mieć zabarwienie popielatoszare albo srebrzystoszare. Jego powierzchnia jest delikatnie popękana oraz sucha. Trzon natomiast charakteryzuje się białawoszarym zabarwieniem. Miąższ jest w smaku bardzo gorzki, ponadto od razu po spożyciu powoduje bardzo ostre pieczenie. Gąskę rózgowatą spotkać można tylko wyłącznie w lasach iglastych. Najbardziej upodobała sobie towarzystwo świerków. Preferuje gleby o kwaśnym odczynie. W lasach spotkać ją można w okresie pomiędzy miesiącami wrześniem a październikiem – czyli stosunkowo krótko. Z wyglądu zewnętrznego grzyba tego można pomylić z inną gąską, a mianowicie z gąską niekształtną – jadalną.
Gąska tygrysowata to jeden z najbardziej znanych grzybów trujących. Jest to grzyb o bardzo silnych właściwościach trujących – zdarzały się nawet przypadki śmiertelne. Trzeba mieć się na uwadze, ponieważ z wyglądu przypominano inną gąskę, a mianowicie gąskę ziemista, która jest jadalna. Średnica kapelusza gąski tygrysowatej mieści się w granicach pomiędzy czterema centymetrami a dziesięcioma. Odznacza się barwą czarnoszarą albo szarobrązową. Jest on suchy i charakteryzuje się obecnością na nim łusek. Trzon posada kształt cylindra. Miąższ wydziela bardzo przyjemny aromat. Gąska tygrysowata występuje zarówno w lasach iglastych, jak i liściastych. Z drzew upodobała sobie towarzystwo takich gatunków jak dąb, buki, jodły oraz świerki. Preferuje tylko i wyłącznie takie gleby, które w swoim składzie zawierają wapń. Występuje w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem, zwykle pojedynczo. Gąska tygrysowata jest grzybem, którego spotkanie w naszych rodzimych lasach należy do rzadkości.
W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 15 Październik 2009 | Tagi: choroba, gąski, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć
Mchy są jedną z gromad lądowych roślin. Swoim zasięgiem obejmuje ona aktualnie niemalże czternaście tysięcy rozmaitych gatunków. W naszym kraju z tej tak dużej liczy spotkać można ich niespełna sześćset pięćdziesiąt. W chwili obecnej – jeśli chodzi o klasyfikację – mchy stanowią samodzielną gromadę, na którą składa się łącznie osiem klas. Wcześniejsze systematyki zaliczały te rośliny bowiem do gromady mszaków. Mchy zaliczane są do tak zwanych pionierskich organizmów. Są dość dobrze przystosowane do życia w trudnych nawet warunkach – a to dlatego, że posiadają ogromne zdolności w zakresie gromadzenia wody. Poza tym rośliny te są dla gleby bardzo dobre, albowiem chronią ja przed utratą zbytniej ilości wilgoci. Bardzo pożyteczne okazują się również na jałowych glebach – ze wskazaniem zwłaszcza na jałowe wydmy. Mchy znajdują również zastosowanie w gospodarce prowadzonej przez człowieka. Wykorzystuje się je dla przykładu do uszczelniania okien czy w charakterze podściółki na uprawach truskawek.
Wspomnijmy teraz co nieco o gatunkach mchów. Gajniczek krótkodzióbkowy to jeden z bardzo wielu znanych gatunków mchów. Występuje on także i na terenie naszego kraju, gdzie podlega on ścisłej ochronie. U nas spotykany jest niesamowicie rzadko, a jeżeli już, to ma obszarach górskich. Jest przedstawicielem rodziny gajnikowatych. Jest bardzo okazałą rośliną. Rośnie w darniach, które charakteryzują się tym, że są duże oraz dość luźne. Łodygi tego mchu posiadają czerwone zabarwienie, a na wysokość osiągają nawet przeszło dziesięć centymetrów. Gałązki charakteryzują się między innymi tym, że są zróżnicowanej długości oraz grubości – zasada jest jednak taka, że im są dłuższe, tym jednocześnie grubsze. Na dłuższych gałązkach występuje również większa ilość liści. Seta tej rośliny ma barwę purpurową, zaś na długość osiąga maksymalnie dwa i pół centymetra. Wspominany powyżej gatunek mchu zdecydowanie preferuje stanowiska cieniste, a przy okazji odznaczające się też dużym stopniem wilgotności. Spotykany jest na bardzo zróżnicowanych podłożach.
W kategorii: Mchy | 15 Październik 2009 | Tagi: gleba, kamień, las, Mchy, porost, rośliny, ściółka, wilgoć, wrzosowisko