Rośliny   Spójrz jak zielono jest wokoło!

Muchomor sromotnikowy to chyba najbardziej znany grzyb trujący. Określany jest on również mianem muchomora zielonawego. Jest to grzyb, którego właściwości trujące są śmiertelne. Spośród wszystkich trujących grzybów, jakie rosną w naszych lasach, ten właśnie jest najsilniejszy pod tym względem. Nie udzielenie w porę specjalistycznej pomocy medycznej kończy się zgonem. Zabić może zaledwie pięćdziesiąt gramów masy tego grzyba. Trzeba mieć się wyjątkowo na uwadze, albowiem muchomora tego pomylić można z bardzo wieloma grzybami, które są jadalne. Dodatkowo zmylić może jego smak, który jest bardzo przyjemny. Zawarte w muchomorach sromotnikowych toksyny wykazują się wyjątkową odpornością na obróbkę termiczna, nie da się ich zniszczyć nawet i po paru latach. Grzyba tego spotkać można we wszystkich rodzajach lasów ze wskazaniem na lasy liściaste. Zazwyczaj występuje jako pojedyncze egzemplarze, rzadziej zaś w niewielkich grupkach. Pojawia się w okresie pomiędzy miesiącami lipcem a październikiem.

Muchomor jadowity to również przedstawiciel grzybów trujących, jakie spotkać można w naszych lasach. Już zresztą sama jego nazwa sugeruje, że najlepiej jest trzymać się od niego z daleka. Tym bardziej, że jego trujące właściwości są śmiertelne. Nie wprawieni grzybiarze mogą go pomylić z młodymi pieczarkami, bo właśnie takie one z wyglądu zewnętrznego przypominają. Jeżeli chodzi o środowisko występowania, to w przeważającej większości są to lasy iglaste, chociaż i od czasu do czasu grzyb ten jest spotykany w lasach liściastych (aczkolwiek sporadycznie). Średnica kapelusza tego grzyba mieści się w przedziale od czterech centymetrów do ośmiu. Jego kolor jest biały, jednakże u starszych osobników nabiera lekko żółtawego zabarwienia. Jego powierzchnia jest w dotyku gładka i lekko lepiąca się. Miąższ także ma biały kolor, natomiast w smaku jest dość łagodny. Wydzielany przez niego aromat z kolei trudno jest nazwać przyjemnym – jest bardzo duszący. Trzon natomiast odznacza się cylindryczną formą.

W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 25 Wrzesień 2009 | Tagi: choroba, Grzyby, las, muchomor, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć

Gąska żółtobrunatna uznawana jest ogólnie za grzyb niejadalny, jednakże w pewnych okolicznościach do jedzenia się nadaje – warunek jest taki, że zostanie poddana wysokiej obróbce termicznej. Do jedzenia nie nadaje się ogólnie ze względu na swój gorzki smak. Określana jest również mianem gąski żółtobrązowej oraz gąski brzozowej. Pomylić ją można bardzo często z innymi gąskami, a mianowicie dachówkowatą oraz gruzełkowatą – one także nie są jadalne. Spotkać ją można przede wszystkim w lasach mieszanych – tam najchętniej w sąsiedztwie brzóz, chociaż od czasu do czasu występuje również w świerczynach. Jest dość często spotykanym grzybem. Preferuje kwaśne gleby. Jej kapelusz osiąga średnicę pomiędzy czterema centymetrami a ośmioma. Odznacza się brązowym kolorem o delikatnie żółtym zabarwieniu. Trzon osiąga wysokość mieszczącą się pomiędzy pięcioma centymetrami a jedenastoma, natomiast jego grubość sięga maksymalnie niespełna dwóch centymetrów. Grzyb pojawia się w okresie pomiędzy lipcem a listopadem.

Gąska niepozorna to także przedstawicielka grzybów niejadalnych. Może być pomylona z innymi gatunkami gąsek, a mianowicie z mydlaną oraz białą, które do jadalnych również nie należą (mydlana odznacza się ponadto lekkimi właściwościami trującymi). Występuje w lasach na terenach górskich oraz podgórskich. Preferuje wapienne podłoże. Do jedzenia nie nadaje się chociażby dlatego, że jej zapach jest niesamowicie nieprzyjemny – przypomina gaz ziemny. Z tego właśnie względu prawdopodobieństwo omyłki jest stosunkowo małe. Grzyb ten pojawia się w okresie pomiędzy miesiącami sierpniem a październikiem. Kapelusz tej gąski posiada średnicę mieszczącą się w przedziale pomiędzy trzema centymetrami a sześcioma. Jego powierzchnia jest matowa w dotyku oraz gładka, a ponadto także sucha. Odznacza się barwą kości słoniowej, w miarę upływu czasu nabiera żółtawego zabarwienia. Trzon na wysokość osiąga od pięciu do siedmiu centymetrów. Na grubość liczy do centymetra. Grzyb zwykle rośnie jako pojedyncze egzemplarze.

W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 21 Wrzesień 2009 | Tagi: choroba, gąska, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć

Pieczarki kojarzą się wszystkim z grzybami jak najbardziej jadalnymi i „bezpiecznymi”. Tymczasem warto pamiętać również i o tym, że występują w przyrodzie ich odmiany, które do jedzenia zdecydowanie się nie nadają. Przykładem tego jest pieczarka żółtawa. Określana jest ona również mianem pieczarki karbolowej. Jej trujące właściwości określane są jako lekkie. Najgorszą mieszankę wybuchową stwarza w połączeniu z alkoholem. Spotkać ja można i tam, gdzie tradycyjne pieczarki, a zatem głównie na obrzeżach lasów – tak iglastych, jak i liściastych. Ponadto rośnie również w łąkach, w ogrodach oraz parkach, często spotkać można ją też przy drogach. Jej zapach jest bardzo nieprzyjemny – przypomina bowiem karbol, co znacznie się nasila w trakcie gotowania tego grzyba. Równie nieprzyjemny jest także jego smak. Pieczarki żółtawe spotkać można w okresie pomiędzy miesiącami majem a październikiem, przy czym zaznaczyć koniecznie trzeba, że największe ilości tych grzybów zaczynają pojawiać się od lipca.

Krowiak podwinięty to także jeden z trujących grzybów, jakie spotkać można w naszych rodzimych lasach. O wiele bardziej znany jest pod swoją powszechnie używaną nazwą, która brzmi olszówka. Najbardziej trujący jest w wersji surowej, po ugotowaniu traci część swoich trujących właściwości, co nie oznacza, że wówczas staje się zjadliwy. Chociaż pamiętać trzeba, że do nie tak dawna – bo jeszcze w latach siedemdziesiątych oraz osiemdziesiątych ubiegłego stulecia – uchodził za grzyba jadalnego. Jeszcze dziś gdzieniegdzie na wsiach przetrwała tradycja zbierania krowiaków podwiniętych w celach spożywczych – taka tradycja pokutuje wśród starszych osób. Średnica kapelusza tego grzyba osiągać może nawet i piętnaście centymetrów. Jego trzon natomiast osiąga wysokość maksymalnie do trzech centymetrów – jest zatem bardzo krótki. Miąższ odznacza się delikatnie kwaśnym smakiem. Jest to grzyb bardzo rozpowszechniony na całym kontynencie europejskim. Rośnie w okresie letnim oraz jesiennym w różnych lasach.

Gołąbek wymiotny to jeszcze jeden z lepiej znanych przedstawicieli grzybów trujących, na które można się natknąć w polskich lasach. W niektórych regionach naszego kraju określany jest on mianem goryczaka. Średnica kapelusza tego grzyba osiąga od pięciu do dziesięciu centymetrów. Kapelusz charakteryzuje się tym, że jest cały powyginany. Jego powierzchnia odznacza się kolorem czerwonym o odcieniu różowym, ponadto jest przez bardzo długi czas lśniąca. Blaszki z kolei mają biały kolor. Trzon osiąga wysokość pomiędzy czterema a ośmioma centymetrami. Miąższ gołąbka wymiotnego odznacza się bardzo przyjemnym, owocowym zapachem, w smaku jest jednak zupełnie inny, a mianowicie bardzo piekący oraz gorzki. Jeżeli chodzi o środowisko występowania tego grzyba, to zdecydowanie preferuje on lasy iglaste, chociaż i w liściastych rośnie również. Spotkać go można w okresie pomiędzy lipcem a październikiem. Trujące są nawet niewielkie ilości tego grzyba – powodują bardzo silne wymioty, stąd też jego nazwa.

W kategorii: Grzyby, Grzyby niejadalne i trujące | 4 Wrzesień 2009 | Tagi: choroba, Grzyby, las, niebezpieczeństwo, ściółka, śmierć, szatan, trucizna, wilgoć